چۆله‌که و زه‌نگۆڵه

هه‌بوو ، نه‌بوو. رۆژێ چۆله‌که‌یه‌ک بوو ، له ئاسمانی شیندا هه‌ڵده‌فڕی. له ناکاو چاوی به زه‌نگۆڵه‌یه‌ک که‌وت که زۆر جوان بوو. زه‌نگۆڵه‌که‌ی به ده‌ندووکیه‌وه گرت و دیسان باڵی گرته‌وه. له خۆشی دۆزینه‌وه‌ی زه‌نگۆڵه ، ئاگای له خۆی بڕا و زه‌نگۆڵه له ده‌ندووکی که‌وته‌ خواره‌وه‌. زه‌نگۆڵه:

که‌وت به‌ به‌ردا، نه‌شکا                  

که‌وت به دارا، نه‌شکا

که‌وت به کوڵۆدا، شکا

چۆله‌که‌ وتی: کوڵۆ، بۆ شکانت؟

کوڵۆ وتی: ئه‌ی بۆ گیاشین له بنم سه‌وز ئه‌بێت؟!

چۆله‌که‌ وتی: گیاشین بۆ له بنی سه‌وز ئه‌بیت؟

گیاشین وتی: ئه‌ی بۆ بزن ئه‌مخوات؟!

چۆله‌که‌ وتی: بزن بۆچی ئه‌یخۆی؟

بزن وتی: ئه‌ی بۆ گورگ ئه‌مخوات؟!

چۆله‌که وتی: گورگ بۆچی ئه‌یخۆی؟

گورگ وتی: خواردم، خواردم. نۆشی گیانم بێ.

ئاغای گه‌وره‌دێ به‌قوربانم بێ.

 منیش هاتمه‌وه‌ له‌ولا. کاڵه‌م دڕا، هیچم پێ نه‌بڕا...

                                       (فاتمه حیجازی)

سه‌رگه‌وره‌ی حه‌وشی ته‌ویله‌ وماڵی ئاژه‌ڵه‌کان

داپیره‌ و مام رێوی